De paus is overleden. Terwijl het Vaticaan zich buigt over zijn opvolging, stel ik een radicale vraag: waarom geen vrouw? Na eeuwen van patriarchale dominantie — binnen én buiten de kerk — leven we nu in een tijd waarin vrouwen mogen stemmen, leiden, falen en groeien. Kijk naar minister Faber of fractieleider Yeşilgöz: ook zij maken fouten, net als mannen dat al eeuwenlang doen.

We leven in een samenleving waarin gender en identiteit geen vaste vormen meer hebben. Waar ‘jouw lijf, jouw keuze’ steeds meer de norm is. Dat schuurt, zeker waar conservatieve stemmen terug willen naar vroeger. Maar wat raakt het u echt als iemand kiest voor een leven buiten het binaire?

De katholieke kerk houdt vast aan een systeem waarin alleen mannen priester en uiteindelijk paus mogen worden. Theologische bezwaren? Interpretaties — en die kun je herzien. De paus is een moreel kompas voor miljoenen; dat zou geen exclusief domein van oude mannen moeten blijven. Vrouwen mogen tegenwoordig wel leiding geven aan katholieke organisaties, maar alléén onder toezicht. Ze mogen wel meedenken, maar niet meebeslissen. Inspireren, maar niet regeren. En dat wringt.

Misschien is een dragqueen als paus wat vooruitstrevend. Maar een vrouw? Dat is geen revolutie, dat is hoog tijd. Want als je gelooft dat iemand over water kon lopen, moet een vrouw op de troon van Petrus toch ook kunnen?